မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း အာ႐ုံမတက္မွီ လင္းၾကက္မတြန္မွီ အခ်ိန္ကာလအထိ ေမာင္လို႔ရင္မွာက်မ တမ္းတမ္းတတ တမ္းတတတ္ခဲ့မိတာ ဒီမနက္ခင္းအပါအဝင္ ရက္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္လို႔က်မ တမ္းတျမတ္ႏိုးစြာ ေခၚခဲ့ေပမယ္ က်မျမတ္ႏိုးစြာခ်စ္ခင္စံုမတ္ခဲ့သူဟာ ေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္ခဲ့ေပဘဲ။ ဒါေပမဲ့က်မေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့မိပါတယ္။ ေမာင္ဟာမိန္းကေလးကေန ေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္လို ျပဳမူေနထိုင္ခဲ့ေပမယ့္ က်မေမာင့္ကို ေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္လိုဘဲ ေပါင္းခဲ့တယ္။ အားကိုး ခင္မင္တြယ္တာ ခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ဟာသာမာန္ေယာက်ၤားေလးေတြ မလုပ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္ေတြကို ဇြဲရွိရွိ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိသူ။ အခ်က္အျပဳတ္လည္းကၽြမ္းက်င္သူ၊ စီးပြားေရး(ေငြ)ရွာတဲ့ေနရာမွာလည္း သာမန္ အမ်ိဳးသားေတြထက္ကၽြမ္းက်င္သူ၊ အိမ္ေထာင္မႈအစုစုမွာလည္း သာမန္အမ်ိဳးသမီးအမ်ိဳးသားေတြထက္ ကၽြမ္းက်င္တယ္လို႔ေျပာရင္ အျခားျခားေသာ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသားေတြက က်မကိုပိုလြန္းတယ္၊ ေမာင့္ကိုအမႊန္းတင္လြန္းတယ္လို႔ အျပစ္တင္ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ ရႈတ္ခ်ၾကမွာအမွန္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်မအမွန္အတိုင္း ဖြင့္ဟဝန္ခံရတာပါဘဲ။ ေမာင္နဲ႔စေတြ႔တဲ့ မိုးေတြ တရႊဲရႊဲမစဲႏိုင္ေအာင္ရႊာသြန္းတဲ့ မိုးဦးတမနက္ခင္းကို က်မမွတ္မွတ္ရရရွိေနပါေသးတယ္။ မိုးဖြဲေလးထဲမွာေျပးလႊား ေဆာ့ကစားေနရင္း က်မရဲ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာေနခ်ိန္ ေမာင္ကက်မကိုကေလးေလးဘဲရွိေသးတယ္လို႔ မၾကားတၾကား ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တဲ့ အမွတ္တမဲ့အခ်ိန္ကို ခုေတာ့က်မအတြက္မွတ္မွတ္ရရ အမွတ္တရေလးျဖစ္ခဲ့ရၿပီေပါ့။ ကေလးေလးဘဲရွိေသးတယ္လို႔ က်မကို ေမာင္ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းကလည္း ေမာင့္အနားမွာရွိတဲ့ ညအမ်ိဳးသမီးေတြ က်မအေၾကာင္းကို သိေနၾကတဲ့လူေတြကေတာ့ ‘အျပဳအမူေတြကသာ ကေလး ေလးလို႔ သာဆိုတယ္။ က်မရည္းစားေတြကက်မအသက္ရဲ႕ ၃ပံု၂ပံုေလာက္ ရွိေရာ့မယ္’လို႔ ေမာင့္ကိုျပန္လည္ အသိေပးခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္ကအၿပံဳးနဲ႔ဘဲ ျပန္တုန္႔ျပန္ခဲ့တာကို က်မသတိထားမိခဲ့တယ္။ တေန႔က်မ ေကာင္ေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာအၿပီး ေမာင္ကက်မအနားကို လမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ‘နည္းနည္းေလး ေပးခ်စ္ပါလားလို႔’ အမွတ္မထင္ဘဲ က်ီစယ္ခဲ့ျပန္တယ္။ က်မကလည္းထံုးစံအတိုင္း ဂ်စ္ကန္ကန္ အေျပာအဆိုေတြ၊ အျပဳအမူေတြနဲ႔သာ ေမာင့္ကိုဆက္ဆံခဲ့တယ္။ ‘က်မ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔’။ ေမာင္ကက်မကို ‘ေနာက္မွမေၾကကြဲနဲ႔ေနာ္လို႔’ အၾကင္နာမ်က္ဝန္းနဲ႔ က်ီစယ္စကားဆိုျပန္ေတာ့ က်မကလည္း‘စမ္းၾကည့္လိုက္ေပါ့’ လို႔ မ်က္ေစာင္းတခ်က္နဲ႔အတူ ဂ်စ္တစ္တစ္နဲ႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို ဆံုစည္းမႈေလးေတြဟာ က်မအတြက္ေတာ့ အရာရာအားလံုးအမွတ္တရေတြနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေမာင္ပစ္လႊတ္ လိုက္တဲ့ ျမႇားေလးတစင္း စိုက္ဝင္မိတယ္ဆိုတာကို က်မအသိစိတ္က သတိမထားခဲ့ေပမယ့္ မသိစိတ္ေတြထဲမွာ က်မကို ရစ္ေႏွာင္ေနမိတယ္ဆိုတာကို သတိမထားခဲ့မိဘူး။ ခရီးသြားဟန္လြဲ သြားရင္းလာရင္း ေနာက္ရင္းေျပာင္ရင္း က်ီစယ္ရင္းနဲ႔ က်မရဲ႕မသိစိတ္ေတြထဲမွာ ေမာင့္ကိုတမ္းတတတ္လာတယ္။ အသိစိတ္ေတြက မာနေတြနဲ႔ဖုံးကြယ္ဝွက္ထားေပမယ့္ ကြယ္ဝွက္ထားတဲ့မာနေတြကို အၾကင္နာႏွလံုးသား မ်က္ဝန္းအစံုနဲ႔ ေမာင္ဖတ္တတ္ခဲ့တယ္။ အမွန္တိုင္းဝန္ခံရရင္ က်မေမာင့္ကို တမ္းတတတ္ေနမိၿပီေမာင္။ က်မကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ခရီးသြားဟန္လြဲဆံုေတြ႔ခဲ့ေပမယ့္ ေမာင့္ရဲ႕အၾကင္နာေတြကိုက်မ အျပည့္ရခဲ့ပါတယ္။ က်မနဲ႔ေမာင္ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘဝမွာ ဟာေနတဲ့ကြက္လပ္တိုင္းလိုလို ေမာင္ျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အမွန္တိုင္းဝန္ခံရရင္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆံုစည္းမႈဟာ စိန္ေခၚမႈေတြ မာနေတြ အတၱေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္အေပၚတေယာက္ ရင္ထဲမွာေတးထားၾကေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အမွန္တကယ္ျမတ္ႏိုး တြယ္တာသူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္က က်မကိုတခ်က္ေၾကာတဲ့သူကို ျပန္လည္အႏိုင္ရမွေက်နပ္တဲ့သူေလ။ အဲ့ဒီေန႔ကိုက်မ မေမ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ေမာင္နဲ႔က်မစၿပီး စိန္ေခၚမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနေပဘဲ။ က်မေမာင့္ရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကိုမရ၊ ရေအာင္ရွာတယ္။ ေမာင္ကိုက်မ ဖုန္းစဆက္ခဲ့တယ္။ ဖုန္းနံပါတ္အစိမ္းေတြ (နံပါတ္အသစ္ေတြ) ကိုင္ေလ့မရွိတဲ့ေမာင္က က်မဖုန္းကိုလံုးဝမကိုင္ခဲ့ဘူး။ က်မတရက္နဲ႔တညတိတိ ဖုန္းဆက္တာကို ေမာင္လံုးဝမကိုင္ဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္က်မေမာင့္မာန ေမာင့္အတၱေတြကိုသိခဲ့ရၿပီေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ က်မဇြဲမေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး။ က်မၿမိဳ႕ထဲဆင္းမယ့္တေန႔မွာ ေမာင့္ဆီကို ဖုန္းဆက္တိုက္ ဆက္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲ့ေတာ့ ေမာင္မေနသာပါဘူး။ သူဖုန္းကိုင္လိုက္ရပါၿပီ။ က်မရဲ႕ဇြဲကို ေမာင့္အတၱေတြက အရံႈးေပးလိုက္ရတယ္ေလ။ ေမာင္ဖုန္းကိုကိုင္လိုက္တာနဲ႔ ‘က်မကိုလာၾကိဳလို႔ရလား’လို႔ ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလး က်မေတာင္းဆိုလိုက္ေတာ့ ေမာင္ကမျငင္းဘဲ ခ်က္ျခင္း ‘ခနေလးေစာင့္’ ဆိုၿပီး အေျဖျပန္ေပးလိုက္တယ္ေလ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာဘဲ က်မရဲ႕အသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က က်မကိုကားၾကံဳနဲ႔ ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ေမာင္လမ္းတစ္ဝက္ကိုေရာက္ေလာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်မေမာင့္ဆီကိုဖုန္းျပန္ဆက္ၿပီး ‘လာမၾကိဳနဲ႔ေတာ့ လမ္းၾကံဳနဲ႔လိုက္သြားၿပီ'လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ေမာင့္ရင္မွာ သူ႔ကိုအဲလိုခ်ိဳးရလား ဆိုၿပီး လမ္းမွာဘဲက်တို႔ကားကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ က်မတို႔ကားေက်ာ္သြားတာနဲ႔ ေမာင့္ဆိုင္ကယ္ေလး ေနာက္ကပါလာတယ္။ က်မတခ်က္ၿပံဳးလိုက္မိတာေပါ့။ အဲဒီအၿပံဳးက ေအာင္ႏိုင္သူတို႔အၿပံဳးေလ။ ေမာင္ ကလည္း‘ငါ့ကိုဖုန္းဆက္ေခၚၿပီး ကားေနာက္ပါသြားတဲ့သူ’ ဆိုၿပီး ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့လို႔ ၾကိမ္းခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေမာင္ကိုယ္တိုင္က်မကို ဝန္ခံခဲ့တယ္ေလ။ ခုေတာ့လည္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အမုန္းေတြ၊ မာန္မာနေတြ၊ အတၱေတြကို ခဝါခ်လို႔ နားလည္းမႈေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခဲ့ၾကၿပီေပါ့။
တတ္သစ္စငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းက ေဂးတို႔၊ လက္စဘီယန္ တို႔ကို အရမ္းမုန္းခဲ့တဲ့က်မဟာ ေမာင့္ ႏွလံုးသားမွာ ခိုလံႈလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး သူတို႔ေလးေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ခဲ့ၿပီ။ ခ်စ္တတ္ခဲ့ၿပီ။ နားလည္တတ္ခဲ့ၿပီ။ ေမာင္ကက်မကို “ငယ္”လို႔ ျမတ္ႏိုးစြာေခၚခဲ့တယ္။ က်မလည္းေမာင့္ကို “ေမာင္”လို႔ တမ္းတမ္းတတေခၚခဲ့တယ္။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အသက္ ၁၂ႏွစ္ေတာင္ကြာတာေလ။ က်မတို႔ခ်စ္သူေတြဘဝက အရမ္းကိုၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ က်မစိုးရိမ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေမာင့္ကိုရင္တထိပ္ထိပ္ ျမတ္ႏိုးစြာတြယ္တာခဲ့မိပါတယ္။ တေန႔ ေမာင္သာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို ျပန္လည္ဝတ္စားဆင္ယင္ၿပီး အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဆိုတဲ့အေတြးေတြရယ္၊ ေမာင့္မိဘမ်ားကေရာ က်မကိုေမာင္နဲ႔သေဘာမွတူပါ့မလား ဆိုတာရယ္ကို ေတြးရင္း က်မရင္ေမာမိတာ အခါခါေပါ့။ က်မနဲ႔ေမာင့္ကို ေမာင့္ပတ္ဝန္းက်င္ ေမာင့္အသိုင္းအဝိုင္းေတြ ေမာင့္အေပါင္းအသင္းေတြက တားၾကတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ က်မကရည္းစားအရမ္းမ်ားလို႔တဲ့။ ေမာင့္ကိုက်န္ရစ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔တဲ့။ ေမာင္က အသည္းငယ္တတ္လို႔တဲ့။ ၿပီးေတာ့က်မက မာယာမ်ားတယ္၊ ေယာက်ၤားေလးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေတြ႔အၾကံဳရွိဖူးတယ္။ အပ်ိဳမဟုတ္ဘူး အို....စံုလို႔ပါဘဲ။ က်မတခ်က္ကေလးဘဲၿပံဳးလိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ က်မနဲ႔ေမာင္ (က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္) ဘယ္ေလာက္အထိပြင့္လင္းခဲ့လည္း၊ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနခဲ့လည္းဆိုတာကို က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကာယကံရွင္ေတြကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မသိဘူးမဟုတ္လား။ က်မေမာင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္။ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသားရည္းစားေတြထက္ ပိုခ်စ္တယ္။ ျမတ္ႏိုးတယ္။ ေမာင့္ကက်မကို ေမာင့္ရဲ႕အသိုင္းအဝိုင္းေတြ၊ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔လဲခဲ့တယ္ေလ။ ေမာင္ က်မနဲ႔ ေရွ႔ဆက္ပတ္သတ္မယ္ဆိုရင္ ေမာင့္ရဲ႕အေပါင္းအသင္းနဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းေတြက ေမာင့္ကို အဆက္ျဖတ္ၾကမယ္။ အေပါင္းအသင္း၊ ေဘာ္ဒါအေနနဲ႔ ျဖတ္ပစ္မယ္လို႔ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္ကက်မကို အားလံုးနဲ႔လဲခဲ့တယ္။ က်မဘာေၾကာင့္ဆိုးရတာလည္းဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းအျမစ္ကို ေမာင္ရွာေဖြခဲ့တယ္။ အၾကင္နာေတြေပးခဲ့တယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တယ္။ မိန္းမသားျဖစ္တဲ့ေမာင္ဟာ မိန္းမသားျဖစ္တဲ့က်မကို လိုေလေသးမရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့တယ္။ က်မထားခဲ့ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသားေယာကၤ်ားေလးေတြထက္ေတာင္ က်မကိုတန္ဖိုးထားခဲ့တယ္။ က်မက စားခ်င္တာကို ဆိုင္မွာဘဲ အလြယ္တကူဝယ္စားေနက်ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္နဲ႔ေတြ႔မွ က်မစားခ်င္တာေတြအားလံုး ေမာင္က ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတယ္။ ေမာင့္လက္နဲ႔ က်မရဲ႕အဝတ္ေတြကို ေလွ်ာ္ေပးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့စီးပြားေရးရွာတဲ့ ေနရာမွာလည္း သာမန္ေယာကၤ်ားေတြထက္ ေတာ္တယ္လို႔က်မေျပာရင္ ေယာကၤ်ားေလးစစ္စစ္ေတြက က်မကို မလိုလားတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ ေမတၱာပို႔ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မေတာ့ အမွန္တရားေတြကိုဘဲ ေျပာတတ္တယ္ေလ။ က်မေမာင့္ကိုခ်စ္ခဲ့တာ ျမတ္ႏိုးခဲ့တာေတြက အဲဒီ အရည္အခ်င္းေတြရယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ ေမာင့္ရဲ႕ေမတၱာတရားေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊ ျပဳစုယုယမႈေလးေတြေၾကာင့္ေပါ့။ က်မရဲ႕အဓိကလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေမာင္တေယာက္သာ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တယ္။ ငယ္စဥ္ခါေတာင္ေက်းကေလးဘဝကေန အခုခ်ိန္ထိ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလပတ္လံုး မိဘ၊ ညီအစ္ကို ေမတၱာေတြ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနတဲ့ က်မကို ေမာင့္ရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးေစခဲ့တယ္။ က်မမ်က္ႏွာတခ်က္ၫိႈးမွာကို ေမာင္မလိုလားခဲ့ဘူး။ က်မလည္း က်မေၾကာင့္ေမာင့္မ်က္ႏွာၫိႈးမွာကို အေၾကာက္ဆံုးဘဲေပါ့။ က်မအေပၚကို ေမာင္ အစြန္းဆံုးကုန္သည္အထိ နားလည္ေပးခဲ့တယ္။ ေမာင့္ေရွ႕မွာ က်မအရင္က ပတ္သက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ဖုန္းေျပာေနရင္ေတာင္ က်မေပ်ာ္ေနရင္ ေမာင္ၿပံဳးခဲ့တယ္။ 
က်မသူတို႔နဲ႔စိတ္ဆိုးၿပီး အဆင္မေျပျဖစ္ရင္ ေမာင္စာနာအားေပးခဲ့တယ္။ က်မရဲ႕ဆိုးသြမ္းမႈေတြကို ေမာင္နာခံခဲ့တယ္။ ေမာင့္ကိုက်မ ေနာက္ဒါမ်ိဳးမျဖစ္ေစရပါဘူးလို႔ ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးခဲ့ၿပီးမွ ေမာင့္စိတ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ခဲ့တယ္။ သာမန္အမ်ိဳးသားေတြ မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်မစိတ္စမ္းသပ္ခဲ့တယ္။ က်မထားခဲ့ဘူးတဲ့ သူေတြအားလံုးကို က်မအၿမဲအႏိုင္လိုခ်င္ခဲ့တာေလ။ အရံႈးေပးသလိုလိုနဲ႔ အႏိုင္ရလိုတဲ့နည္းေတြကိုဘဲ က်မသံုးခဲ့တယ္။ ဒါကိုသိသိၾကီးနဲ႔ ေမာင္ကက်မကို နားလည္ခဲ့တယ္။ က်မကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ က်မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ခ်စ္သူ ရည္းစားေတြအားလံုး က်မအေပၚကို အႏံြ႔တာခံႏိုင္တဲ့သူေတြနဲ႔သာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ေပမယ့္ ေမာင့္လိုမရွိခဲ့ဖူးေသးတာ အမွန္တရားေပါ့။ က်မဆံုး ျဖတ္ခ်က္တခုကို ရဲရဲၾကီးဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ။ က်မေမာင့္ကိုတသက္လံုး သစၥာမျပတ္လက္တြဲသြားၿပီး သာယာတဲ့ဘဝတခုကို ဖန္တီးမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ။ ေမာင္ရယ္ “ကေလး ေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္တယ္”လို႔ က်မတမ္းတမိလိုက္တိုင္း ေမာင့္ရင္မွာ နစ္ေနေအာင္ခံစားရမယ္ဆိုတာကို က်မသိသိၾကီးနဲ႔ တမ္းတခဲ့မိတာကိုလည္း အရမ္းကိုေၾကကြဲ ေနာင္တရခဲ့မိပါတယ္။ ဒါေတြကိုေမာင္နားလည္ေပးႏိုင္သလို က်မေနာက္ေနာင္ လံုးဝမေျပာမိေအာင္ အထူးသတိထားမယ္လို႔ ကတိေပးပါတယ္ေမာင္။ က်မေမာင့္ကိုခ်စ္တာ ကေလးရယူလိုမႈမွ မဟုတ္ေပဘဲ။
က်မတို႔ရဲ႕အခ်စ္ေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္က ဖယ္က်င္ၾကတယ္။ “သဘာဝလြန္ အခ်စ္”လို႔ ေဝဖန္ၾကတယ္။ က်မကိုလည္းေယာကၤ်ားရွားလားတဲ့။ က်မတခ်က္ကေလးဘဲ ၿပံဳးျပလိုက္တယ္ေမာင္။ ဒီအၿပံဳး ေတြကို ေမာင္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွနားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ “က်မခ်စ္မိ အျပစ္ရွိလား”လို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ ပါတယ္။
အ႐ိုင္းပန္း
(၆၊၆၊ဝ၉)
ဓါတ္ပံုမ်ားကို အင္တာနက္ google image စာမ်က္ႏွာမ်ားမွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
www.coloursrainbow.com
| Comments |
|
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."
| < Prev | Next > |
|---|
Welcome Boy Homo created this network with SocialGO.