ေရႊဘံုဆင္း
ဝါေခါင္လဆန္း (၁၅) ရက္
မင္းႏွစ္ပါးရဲ႕ ေတာင္ျပဳန္း ေရႊပြဲလာ ေနာက္ဆံုးေန႔။
မင္းႏွစ္ပါးရဲ႕ ေရႊဘံုဆင္းတဲ့ေန႔။
ပြဲေတာ္ ေနာက္ဆံုးေန႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း လူေတြက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး စည္းကားလို႔ ေနတယ္။
နန္းၾကီးေပၚမွာ မင္းႏွစ္ပါးရဲ႕ပံုေတာ္ေတြကို ေရႊခ်ဖို႔ (ေရႊဘံုဆင္း)ဖို႔အတြက္ မိဖုရားၾကီးေတြ၊ အမတ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ၊ သိုးေတြ၊ ေဗာင္းေတြ အလုပ္ရႈတ္ကုန္ၾကၿပီ။ မင္းႏွစ္ပါးပံုေတာ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ေရႊခ်ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဝတ္လဲေတာ္အသစ္၊ ေဗာင္းအသစ္ လဲလွယ္ဝတ္ဆင္ေတာ္မူလိမ့္မယ္။
နန္းၾကီးေပၚက အရွင္ႏွစ္ပါးပံုေတာ္ကို ေရႊခ်ေနတဲ့အခ်ိန္ ကနားတဲတန္းက နတ္ကေတာ္ေတြလည္း အလုပ္ရႈပ္ၾကၿပီ။ ေနာက္တစ္ပတ္ၾကာရင္ က်င္းပမယ့္ မင္းႏွစ္ပါးက မယ္ေတာ္ပုပၸါးကုိ ပို႔တဲ့ပြဲ၊ ရတနာဂူနတ္ပြဲကို ကူးဖို႔အတြက္ ျပင္ၾကဆင္ၾကရၿပီ။
ပြဲေတာ္ ခုနစ္ရက္မွာ ေငြထုပ္ပိုက္ႏိုင္သူ နတ္ကေတာ္နဲ႔ သူေဌးနတ္ကေတာ္ေတြက ရတနာဂူပြဲ ကူးဖို႔နဲ႔ ၾကားတစ္ပတ္မွာ ေနေရးထိုင္ေရးကို စိတ္ေအးေအး စီစဥ္ေနခ်ိန္မွာ ေငြခင္အမႉးျပဳတဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာ နတ္ကေတာ္တစ္သိုက္ကေတာ့ ေပါင္ႏွံေရာင္းခ်ေရး အစီအစဥ္ၾကီးကို စတင္ေနၾကၿပီ။
စရိတ္အတြက္ ၾကက္ဖလားေပါင္တဲ့ နတ္ကေတာ္ရွိတယ္။
ပံုေတာ္ေပါင္တဲ့ နတ္ကေတာ္ရွိတယ္။ ဓားေပါင္တဲ့ နတ္ကေတာ္ရွိတယ္။ ထဘီ၊ အကႌ်ေပါင္တဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ ေရာင္းတဲ့သူလည္း ရွိတယ္။
ဖဲရႈံးလို႔ ေပါင္တယ္။ အရက္ေသာက္လို႔ ေပါင္တယ္။ ပိုက္ဆံမရလို႔ ေပါင္တယ္။ ေပါင္နည္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး။
တခ်ိဳ႕ေခ်ာင္က်တဲ့ ကနားတဲေလးေတြက နတ္ကေတာ္၊ နတ္ပရိသတ္မရွိတဲ့၊ စန္းမရွိတဲ့၊ နာမည္မရွိတဲ့ နတ္ကေတာ္ေတြဟာ တကယ့္ကို ပိုက္ဆံမရၾကတာ။
ေပါင္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ရတနာဂူက်မွ ျပန္ေရြးၾကမယ္ေလ။ ပြဲစားေငြခင္တို႔ ဒီအခ်ိန္ဆို လက္မလည္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကနားတဲတန္းမွာ ေငြခင္တို႔က ဟိုကူးလိုက္ ဒီသန္းလိုက္၊ နတ္ကေတာ္ေတြနဲ႔ ႐ုတ္႐ုတ္ ႐ုတ္႐ုတ္ေပါ့။ ပစၥည္းေပါင္၊ ပစၥည္းေရာင္းအျပင္ မိန္းမလ်ာ လင္အလဲအလွယ္ အေရာင္းအဝယ္ကလည္း ပါလိုက္ေသး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လင္လဲၾက၊ ဟိုေကာင္ေလးကို ဝယ္ခ်င္တဲ့သူနဲ႔ ဒီေကာင္ေလးကို ေရာင္းခ်င္တဲ့သူနဲ႔ အလုပ္ကို ျဖစ္လို႔။
ပိုက္ဆံမရရွာတဲ့ ေခ်ာင္က်က် ကနားတဲေလးေတြမွာ နတ္ကေတာ္တခ်ိဳ႕ ပြဲေတာ္ခုနစ္ရက္လံုး ဟန္ျပတင္ထားတဲ့ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ကို ထမင္းနဲ႔ ခ်စားေနရၿပီ။ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမထားႏိုင္ဘဲ ပြဲေတာ္လာ လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ၊ ကနားတဲတန္းေတြၾကားမွာ မင္းမင္းဆိုတဲ့ အခ်စ္ရူးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အတင္းတိုးေဝွ႔ေလွ်ာက္သြားလို႔ ေနတယ္။
အိပ္ပ်က္မ်က္လံုးအစံုက ေနရာအႏွံ႔အျပားကုိ ရွာေဖြတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္တယ္။ ပန္းညိဳ ဘယ္မွာလဲ။ ပန္းညိဳတို႔ ဘယ္မွာလဲ။နာက်င္ေဆြးျမည့္တဲ့ သီခ်င္းသံေလး ဘယ္ေထာင့္ကမ်ား ေပၚလာမွာလဲ။
ဇရပ္ပ်က္ၾကီးေပၚမွာ ပန္းညိဳတို႔ မရွိေတာ့ဘူး။
ၿပီးေတာ့... ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာမွ ပန္းညိဳတို႔ မရွိေတာ့ဘူး။
ပန္းညိဳ ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၿပီ။
လူလိမ္လူညာ တစ္ေယာက္ကို အမုန္းၾကီးမုန္းၿပီး ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၿပီ။
အလိမ္အညာခံရတဲ့ သနားစရာ ေကာင္မေလးရယ္။ ဘယ္အရပ္ကို ေရာက္ေနရွာၿပီလဲ။
ကေလးတစ္ေယာက္သာ ဆိုရင္ျဖင့္ ေတာင္ျပဳန္းပြဲလယ္ေကာင္မွာ ရႈိက္ရႈိက္ၿပီး မင္းမင္း ငိုခ်လိုက္ခ်င္ၿပီ။ ဝမ္းနည္းနာက်င္မႈနဲ႔ ပင္ပန္းမႈ၊ ပြဲေတာ္ကြင္းကို မင္းမင္း ဘယ္ႏွပတ္ ပတ္မိမွန္း မသိဘူး။ ပန္းညိဳေရလို႔လည္း ဘယ္ႏွခြန္း ေခၚမိပါလိမ့္။
ကနားတဲတစ္တဲရဲ႕ ေရွ႕တိုင္အေျခမွာ မဟန္ႏိုင္ဘဲ မင္းမင္း ထိုက္ခ်လိုက္တယ္။
ဖ်ားခ်င္ေနၿပီ။
မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ေခါင္းယမ္းမိတယ္။
ႏုနယ္လွခ်ည္လား ကူလီထမ္းမယ့္ သူၾကီးရယ္။ ဆိုက္ကားနင္းမယ့္ သူၾကီးရယ္။
ပန္းညိဳေရ... မင္း ဘယ္မွာလဲ။
‘ေဒစီဂ်ိန္း ေကာင္ေလး မင္းမင္းပါ။ မူးေနတယ္ ထင္တယ္’
ဘယ္သူလဲ ေျပာတာ ေဒစီဂ်ိန္းေကာင္းေလးဆိုတာ ဘယ္သူလဲ။ မင္းမင္း တိုင္ေျခကေန ထရပ္တယ္။
မိန္းမလ်ာေတြ နင္တို႔ကို ၾကည့္ကုိ မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ဦးဘစီရဲ႕ စက္ကြင္းက လြတ္ေအာင္ က်ဳပ္ေရွာင္မယ္။ က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္ ဘယ္လိုေနေန ဘယ္လိုထိုင္ထိုင္ ဘယ္သူနဲ႔မွ မဆိုင္ဘူး။ မင္းမင္းဟာ လမ္းေပၚက လူ၊ လမ္းေဘးကလူ ျဖစ္သြားၿပီ။
သူေဌးမၾကီး ေဒစီဂ်ိန္းရဲ႕ လက္လ်ားလက္လ်ား လူေပၚေၾကာ့လင္ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စားရမယ့္ ေသာက္ရမယ့္ လမ္းေဘးကေကာင္ ျဖစ္သြားၿပီ။
ပန္းညိဳ... မင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ မင္းေတာင္းထားတဲ့ထမင္း ကိုယ္ေတာင္းစားရမွာ။ ေကၽြးမွာလား။ ကိုယ့္ရင္ေတြ သိပ္ဟာေနၿပီ။
တစ္ေနရာရာမွာ ထိုးအိပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ေလွ်ာက္ရင္း ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ မင္းမင္း အဖ်ားတက္စျပဳၿပီ။ နတ္ဆိုင္းသံေတြက နားထဲမွာ မခံသာေအာင္ ဆူညံလာတယ္။
ပန္းညိဳ နက္ျဖန္က်ရင္ မင္းကို တစ္ခါရွာဦးမယ္။ နက္ျဖန္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္မွာ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား ဘုန္းၾကီးဆြမ္းေလာင္းပြဲ ရွိတယ္။ ထပ္ပြဲဆိုတာလည္း ရွိတယ္။ ဘုရားကုိ လာပို႔ၾကတဲ့ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ ငွက္ေပ်ာ္ဖီးေတြကို အခ်င္းခ်င္း ထပ္ၿပီး ဘုရားက ျပန္ေပးတဲ့ ပြဲေပါ့။
အဲဒီဆြမ္းေလာင္းပြဲကို ဟိုအရႈပ္မၾကီးက ႏွစ္တိုင္းေလာင္းတာေပါ့။ ပန္းညိဳရယ္... အဲဒီဆြမ္းေလာင္းပြဲကုိ ေတာင္းတဲ့ လူေတြေလ အမ်ားၾကီး လာၾကတယ္။ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းပြဲကုိ ေတာ့ သနားစရာ ေကာင္မေလး ထြက္လာရွာမွာပါ။
တစ္ေနရာရာကုိ သြားအိပ္ခ်င္တယ္။ မင္းမင္းေျခလွမ္းေတြကို မသိစိတ္က တစ္ေနရာရာကုိ သယ္ေဆာင္သြားေနတယ္။
မင္းမင္းသိတဲ့ တစ္ေနရာရာကို သယ္ေဆာင္သြားေနတယ္။
ကနားတဲတန္းေလးတစ္ခု၊ ၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ေကြ႔၊ ဝင္းထရံ အရွည္ၾကီးကို ေလွ်ာက္၊ စကၠဴပန္းနီေတြနဲ႔ ခံုကေလး လုပ္ထားတဲ့ တံခါး၊ ေျခလွမ္းေတြက အလိုလိုသြားေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြက မဖြင့္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပဲ။
စကၠဴပန္းခံု တံခါးဝေရာက္မွာ ေျခလွမ္းေတြက အလိုလို ရပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္သူ တစ္ေယာက္လို တံခါးဝမွာ မင္းမင္း ပံုလဲသြားခဲ့တယ္။
ဘာကိုမွ မသိေတာ့ပါဘူး။
‘မင္းေမာင္’လို႔ ဘယ္သူေခၚလိုက္တာလဲ။
စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ေခၚတာ ပန္းညိဳေပါ့။
မငိုပါနဲ႔ ပန္းညိဳရယ္၊ ပန္းညိဳရင္ခြင္ထဲမွာ အစ္ကို ဖ်ားခ်င္တယ္။
ေတာင္ျပဳန္းလမ္းခြၾကားေလးေပၚမွာ ပြဲေတာ္ျပန္ ကားတန္းရွည္ၾကီး တအိအိ ေရြ႕လ်ားေနပံုဟာ လြမ္းစရာေကာင္းေနေသးေတာ့တယ္။
ဝါဆို ဝါေခါင္ေလကေလးကလည္း ကားတန္းရွည္ၾကီးကုိ ခြဲခြာဖို႔အတြက္ ႏႈတ္ဆက္လို႔ ေနတယ္။
ပြဲေတာ္တြင္းက ထြက္ခါစ ဟိုင္းလပ္အျဖဴေလးတစ္စီးရဲ႕ ေရွ႕ခန္းမွာ ကိုယ္ပူရွိန္နဲ႔ ႏြမ္းေဖ်ာ့ေမွးမွိန္ေနတဲ့ လင္သည္ကေလး မင္းေမာင္ကို ဂ်ိန္းစဘြန္းမၾကီးက စိုးရိမ္တၾကီး ေပြ႔ဖက္လို႔ ထားတယ္။
ဘုရားစာေတြကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း အရွင္ႏွစ္ပါးကိုလည္း တတြတ္တြတ္ တိုင္တည္လာတယ္။ ေနေကာင္းပါေစ၊ ေရာဂါခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပါေစ၊ ေသမယ့္ေရာဂါ ေက်းေတာ္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးကုိ ကပ္ပါ။ ေက်းေတာ္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီးက အသက္ၾကီးပါၿပီ။ ေသဘက္နီးပါၿပီ။
ကားက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလး ေရြ႕ေနရာက တံု႔ခနဲ ရပ္လိုက္တယ္။ ရထားလမ္းကူး ဂိတ္တံခါး ပိတ္ထားၿပီ။
ကားေနာက္ခန္းက ပစၥည္းေတြနဲ႔ အဖံုၾကီးတို႔ဆီကို ဂ်န္းစဘြန္းမၾကီး လွည့္ၾကည့္ရျပန္တယ္။ ပစၥည္းေတြ စိတ္ခ်ရရဲ႕လား။
ေၾသာ္... သူသာဆို ဘာပူရမလဲ။ ကားေနာက္ၿမီးကို ခိုၿပီး ပစၥည္းေတြ ၾကည့္လိုက္တာ။ ေဒစီဂ်ိန္းတို႔ ကားေရွ႕ခန္းကေန စတိုင္လ္နဲ႔ လိုက္႐ုံပဲေပါ့။
ဂ်န္းစဘြန္းမၾကီးက မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပူပန္ပံုအၾကည့္နဲ႔ မင္းမင္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပန္တယ္။
႐ုတ္တရက္ ရထားဥၾသသံေၾကာင့္ မင္းမင္း ဆတ္ခနဲတုန္သြားေတာ့ ဂ်ိန္းစဘြန္းမၾကီး ပ်ာယာခတ္ရျပန္ၿပီ။
အိပ္... အိပ္... ျပန္အိပ္၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဟဲ့။
လူေတြနဲ႔ နတ္ပံုေတာ္ေတြ ေရာေႏွာျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ေတာင္ျပဳန္းမႏၲေလး မီးရထားက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖတ္ေမာင္းလို႔ ေနတယ္။
အျပာေရာင္ မီးရထားက တဂ်က္ဂ်က္ ျမည္ဟည္းလို႔ ကားလမ္းဂိတ္တံခါးကို တအိအိနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္တယ္။
‘သက္ဆိုင္သူသို႔... ပို႔ေမတၱာ... ေတးလႊာေဝ’
ရထားသံ၊ လူသံေတြၾကားကေန နာက်င္ေဆြးျမည့္ေနတဲ့ သီခ်င္းသံေလး တစ္သံက စူးစူးရွရွ ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။
မင္းမင္းတစ္ကိုယ္လံုး တုန္သြားတယ္။ ရီေဝေဝမ်က္လံုးေတြဖ်တ္ခနဲ ပြင့္လာၾကတယ္။ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအစံုက ‘ပန္းညိဳ’တဲ့။
‘... အေမ့ေမတၱာ... အေမ့ေမတၱာ... ေသာက္ကာသံုး... ၿပံဳးရႊင္ေစ...’
ဂ်ိန္းစဘြန္းမၾကီး လက္ထဲကေန မင္းမင္း ႐ုန္းထြက္လိုက္တယ္။
‘သူ... ရထားေပၚမွာ’
တုန္ေနတဲ့ မင္းမင္းကို ဂ်ိန္းစဘြန္းမၾကီးက တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားတယ္။ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲတဲ့။ ေနမေကာင္းလို႔ စိတ္ထင္တာပါတဲ့။ အိပ္လိုက္... အိပ္လိုက္တဲ့။
စိတ္ထင္တာလား၊ ပန္းညိဳရယ္ မင္းအသံေလး မဟုတ္ဘူးလား။
ဝမ္းနည္းအားေလ်ာ့စြာနဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို မင္းမင္း မွိတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လြင့္ပ်ံလာတဲ့ သီခ်င္းသံေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိလိုက္တဲ့ ခဏမွာပဲ နာက်င္ေနတဲ့ သီခ်င္းသံကေလးက မင္းမင္းနဲ႔ အေဝးၾကီး ေဝးကြာလို႔ သြားခဲ့ၿပီ။
‘သက္ဆိုင္သူေရ... ေမ့အသံအား... မွတ္မိပါရဲ႕လားေလ...’ တဲ့။
ၿပီးပါၿပီ။
ႏုႏုရည္အင္းဝ
ဆရာမ ႏုႏုရည္အင္း၀ကို သက္တံ့မဂၢဇင္းစာေစာင္မွ အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္၊
| Comments |
|
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."
| < Prev | Next > |
|---|
Welcome Boy Homo created this network with SocialGO.