ပူျပင္းလြန္းတဲ့ ေႏြရာသီမွာ ႐ြက္၀ါေတြကေႂကြ ေႏြကဗ်ာေတးကိုဆိုတဲ့ ဥၾသေတြကလည္း တာ၀န္က် ေတးနဲ႔ တြန္ၾကဴးလို႔… ႐ြက္ေႂကြ သစ္ေျခာက္ပင္ေအာက္မွာ ဟိုမွာ ဒီမွာေတြးေတာရင္ တံလွ်က္ေတြ တလွ်ံလွ်ံ ထေနတဲ့ ေႏြလြင္ျပင္ကို ၾကည့္ရင္း ဘယ္မွာ မလြမ္းဘဲ ေနပါ့မလဲ… ကိုယ့္ရဲ႕ အလြမ္းေ၀ဒနာကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာလို႔ ေဆးေဖာ္ေၾကာဖက္ မလုပ္တဲ့ သူေတြကို ခံစားေနရပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ ဟားတိုက္ၾကမွာပဲ…
အဓိက ကေတာ့ မိန္းကေလးခ်င္းခ်စ္လို႔ ခံစားခ်က္ ေ၀ဒနာ မရွိရဘူး တဲ့ေလ… သဘာ၀ ကိုလြန္ဆန္တဲ့ အခ်စ္မို႔လို႔ ဟာသလို႔ သတ္မွတ္ခံရတာ ကိုယ္ခ်င္းမစားတတ္ ရံေကာလို႔ေတာင္ ေတြးေနမိတယ္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းအားေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ အရည္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ေယာကၤ်ားမိန္း လို႔ အေခၚခံရတာ မခံခ်င္လည္း အၿပံဳးနဲ႔သာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္… “အမ်ားနဲ႔ တေယာက္ သမားမို႔ ဒီပြဲမွာ ေမာင္ရံႈးရတယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာင္ မုန္းခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္…
ေႏြရာသီကို ေရာက္တိုင္း လြမ္းတတ္လာေအာင္ သင္ေပးခဲ့သူေရ… ေလာကမွာ လူတေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မသိၾကဘူး… အမ်ိဳးလည္း မေတာ္ၾကပဲနဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ခင္တြယ္ သံေယာဇဥ္ ရွိေနခဲ့တာ မင္းမသိ ေလေရာ့လား လမင္းရယ္…
အတိတ္တို႔က တေျဖးေျဖး ေ၀းသြားေပမယ့္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကေတာ့ အရာရာအသစ္လိုပါပဲ လမင္းေလးရယ္… ဟိုး… မအူပင္ၿမိဳ႕က ရန္ကုန္မွာလာၿပီး အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ရွိခဲ့တယ္… ရန္ကုန္က အေဒၚေတြနဲ႔ လာေနတယ္ဆိုပါေတာ့… က်ေနာ္တို႔ အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာက စက္မႈဇုန္ရွိတယ္ေလ… စက္ရံုေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့…
သူနဲ႔က်ေနာ္ ဆံုခ်င္ေတာ့ ျမန္မာနဂါးနီ စက္ခ်ဳပ္႐ံုကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလား… အိမ္က ညီမ၀မ္းကြဲ ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလား… ညီမ၀မ္းကြဲေလးကို ဖယ္ရီမမွီလို႔ တမွတ္တိုင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးဆိုေတာ့ အပန္းမႀကီးဘူး ဆိုၿပီး လိုက္ပို႔ရင္း သူနဲ႔ စတင္ဆံုစည္း ခဲ့ပါေလသတည္းေပါ့…
သူက က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္နဲ႔ နည္းနည္းအလွမ္းေ၀းတဲ့ ယုဇန ဥယာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ကိုးလမ္းမွာ ေနတယ္လို႔ ညီမေလးဆီက သိခြင့္ရခဲ့တယ္… မ်က္လံုးခ်င္းဆံုတုန္းက က်ေနာ့္ရင္ေတြ တုန္လိုက္တာ… ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ ရင္ခုန္သံဟာ ကမၻာႀကီး ေတာ္လဲသံႀကီး ျမည္ဟီးေနတယ္ ဆိုရင္ တင္စားတယ္လို႔ ေႁပာမွာလား… မေျပာလိုက္ပါနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္…
အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္အသက္ ၁၉ႏွစ္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းနဲ႔ေပါ့… ႂကြားေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္… ဆန္ကုန္သယ္ လုပ္တယ္ အသားကျဖဴျဖဴ.. အရပ္အေမာင္းက ငါးေပ ငါးလက္မ.. ၀တ္ႏိုင္စားႏိုင္ သံုးႏိုင္သေလာက္ေတာ့ အသင့္အတင့္ရွိတယ္ အရမ္းခ်မ္းသာတယ္လဲ မဟုတ္ဘူး…
ဆိတ္ငါးေကာင္ စက္ဘီးေတြေပၚေတာ့ စက္ဘီး အသစ္ေလးနဲ႔ေပါ့… သိတယ္မွတ္လား ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြက အရမ္း အႂကြားသန္တယ္ေနာ္… လွလည္းလွခ်င္တယ္… အဲဒါနဲ႔ ဆက္ေျပာအုံးမယ္… ေတာ္လဲသံႀကီးနဲ႔အတူ ရင္မွျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အျဖဴေရာင္ ႏွလံုးသားေလးကို စတင္ ေဆးဆိုးလိုက္တာက က်ေနာ္ပါပဲ… သူကေတာ့ သိမယ္ေတာင္ မထင္ဘူး…
ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ခ်စ္မိတယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္လာေတာ့ အစ္မက ဆီးေမးတယ္… တယ္ အူျမဴးေနပါလားတဲ့ ရွက္ကိုး ရွက္ကန္းနဲ႔ အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ေတာ့ ခါတိုင္းထက္ ပိုလွခ်င္သလို ျဖစ္လာတယ္… ညေနေစာျပန္ၿပီး ညီမေလးကို ၀င္ႀကိဳခဲ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးရင္းနဲ႔ ညေနက်ေတာ့ ညီမေလးကို ၀င္ႀကိဳတယ္ ဆိုရင္ပဲ ဇြတ္မိတ္ဆက္ ခိုင္းရတာေပါ့…
ညီမေလး နာမလည္သလို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္… က်ေနာ္က ေတာ္႐ံု မိတ္မဆက္ ခိုင္းတတ္ဘူး… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အရင္ဆံုး မိတ္ဆက္တတ္တဲ့လူ… သိပ္ၿပီး ရွက္တာတို႔ ႐ြံ႕တာတို႔ မရွိဘူး… လူခၽစ္ လူခင္လည္း ေပါတယ္ သူနဲ႔က်မွ ရွက္ေနသလိုလို မလံုသလိုလိုနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ… ဘယ္လံုမလဲ ကိုယ္ကမွ မ႐ိုးသားတာ… ညီမေလး မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ ၾကည့္အုန္း.. လက္ေတြ ေအးစက္လို႔… ကိုယ့္ရင္ခုန္သံေတာင္ ကိုယ္ျပန္ၾကားေနေသးတယ္… နာမည္ေလးက ေသာ္တာလြင္ တဲ့…
က်ေနာ့္ထက္ နည္းနည္းႀကီးတယ္… အသက္ကိုေျပာတာပါ… အရပ္လည္း နည္းနည္းျမင့္တယ္… နယ္ကလာတယ္ ဆိုေပမယ့္ ခုေခတ္အေျပာနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ လန္းတယ္ေပါ့ေလ… အိမ္ေရာက္လို႔ ညီမကိုေမးေတာ့ သူ႔ကိုႀကိဳက္တဲ့သူေတြ တအားပဲ… စက္ရံုက မန္ေနဂ်ာေတာင္ ႀကိဳက္တယ္ဆိုပဲ… က်ေနာ္ေတာ့ ေ၀းၿပီေပါ့… ေဆြးၿပီေပါ့… အဲေတာ့ ညီမေလးက အားေပးရွာတယ္… ႀကိဳးစားခြင့္ ရွိတာပဲတဲ့…
ဟုတ္သားပဲ… က်ေနာ္လည္း ကံၾကမၼာကို မရဲတရဲနဲ႔ ရင္ထဲကလာတဲ့ စာနည္းနည္း ေရးေပးလိုက္တယ္ စာအိတ္ လွလွေလးနဲ႔ ထည့္ၿပီး သ၀ဏ္လႊာကို ေက်းညီမငယ္နဲ႔ ပါးလိုက္တယ္… ေရးထားတဲ့ အတြင္းက စာက “ထာ၀ရထက္ တစ္ရက္ပိုခ်စ္ ပါရေစေနာ္ အေၾကာင္းရင္းက မ်က္လံုးေလးလွလို႔” တဲ့…
မဆီမဆိုင္ လူကို ခ်စ္ခ်င္တာနဲ႔ မညီမညာ စာသားေတြေၾကာင့္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူက စာဖတ္ရတာ ပ်င္းတဲ့သူတဲ့… ရည္းစားစာကို ဒီေလာက္ေလးနက္စြာနဲ႔ တိုတိုေလး ေရးေပးႏိုင္ သူ က်ေနာ့္ကို အၿပံဳးနဲ႔ တံု႔ျပန္လိုက္တယ္တဲ့…
သူက အဲလိုစာမ်ိဳးရတာ ေပ်ာ္တယ္တဲ့ေလ… ညေနကို ရင္ခုန္စြာနဲ႔ ေစာင့္ရင္း ညီမေလး ေျပာထားၿပီးသားကို ထပ္ၾကားခ်င္လို႔ ထပ္ေျပာခိုင္းရတာ အေမာ… ၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္သူ ညီမရဲ႕ အေအာ္ကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခံခဲ့ရတာေပါ့… ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူေနတဲ့ ရပ္ကြက္ကိုလည္း အလုပ္ျပန္တာနဲ႔ ေျခဆန္႔တတ္ေန ခဲ့တာေပါ့… ပထမေတာ့ သူ သတိထားမိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တယ္…
တေန႔မွာေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သႀကၤန္နီးေတာ့ မိုးေျပးေလးကရြာ သူ လမ္းထိပ္ေလာက္မွာေပါ့… ဟယ္ မိုးရြာၿပီလို႔ ေျပာလို႔ စကားအဆံုးမွာ က်ေနာ့္ အေပၚအကႌ်ေလးက သူအေပၚကို မိုးၿပီးသား ေျခအစံုက သူနဲ႔ယွဥ္ေလွ်ာက္ေနေပမယ့္ သူကလည္း မျငင္းသလို ႏွစ္ေယာက္လံုး စကားတခြန္းမွကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး… သူက ေလးထပ္တိုက္ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ ေလွကားရင္း ေရာက္ရင္ပဲ ေက်းဇူးပဲလို႔ သူ စေျပာတယ္…
က်ေနာ့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဆူေ၀ေနတယ္… ဘယ္ကစေျပာရမွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ေနခိုက္ ပါးစပ္က ဟုတ္ကဲ့ လမင္း ရပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္မိသြားတယ္… သူၿပံဳးၿပီး တံု႔ျပန္တာကို ေငးၾကည့္ေနရင္းက ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ေနာက္ သူေျခလွမ္းတာနဲ႔ က်ေနာ္ လမင္းကို ခ်စ္တယ္သိလားလို႔ အားယူ ေျပာလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူမၾကားတာလား… က်ေနာ့္အသံ တိုးလို႔လား သူ လွည့္မႂကည့္ဘူးေလ…
ပါးစပ္က လမင္းလို႔ဆိုရင္း လူကပါ ေလွကား ေလးထစ္ေလာက္ တက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔ေနာက္ကို ဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး… က်ေနာ့္လက္ကလည္း သူလက္ကို ကိုင္မိလွ်က္သားပဲ လမင္းကို က်ေနာ္ခ်စ္တာ သိတယ္မွတ္လားလို႔ ေမးလိုက္တယ္… သူကလည္း သိတယ္ေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ အူေၾကာင္ၾကားနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္…
ဘယ္ရမလဲ ေျပာၿပီးမွေတာ့ ေနာက္တဆင့္ေပါ့… သိတယ္ဆိုရင္ အေျဖေပးေပါ့ ဆိုေတာ့ စဥ္းစားအုန္းမယ္… ဒို႔ကိုခ်စ္ရင္ ေနခဲ့တဲ့… အေပၚမွာ အေဒၚရွိတယ္ ဆူလိမ့္မယ္တဲ့… ခ်စ္ေတာ့လည္း ေနခဲ့ရတာေပါ့…
ဆယ့္ငါးရက္ေျမာက္ ေန႔မွာေတာ့ သူတို႔ စက္ရံု အလုပ္ပိတ္ရက္နဲ႔ ဆံုေတာ့ က်ေနာ္ ညီမေလးကို အပူတိိုက္ၿပီး ဘုရားဖူးဖို႔ အေခၚခိုင္းေတာ့ သူက အတင္းႀကီး မေခၚလိုက္ရပဲ လိုက္ခဲ့တယ္… သူ႔ အေဒၚကလည္း ညီမေလးနဲ႔ဆို စိတ္ခ်တယ္ဆိုပဲ…
အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ ရွပ္အကႌ် အျဖဴေလး ၀တ္ခဲ့တယ္… သူအျဖဴႀကိဳက္မွန္း က်ေနာ္ မသိပါဘူး… က်ေနာ္ကလည္း အျဖဴႀကိဳက္တာကိုး… ညီမေလးက က်ေနာ္တို႔ကို ထားခဲ့တယ္… ေရွာင္ေပးတာေပါ့ေလ… အေျဖေတာင္းေတာ့ သူက ခ်စ္သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေဆးလိပ္ေသာက္လား ကြမ္းစားလားေပါ့… အရက္ေသာက္လား ဆိုတဲ့အထိ ေမးတာေပါ့…
က်ေနာ္ကလည္း အကုန္ မလိမ္ပဲ လုပ္တတ္တယ္… ဒါေပမဲ့ လမင္း မႀကိဳက္ရင္ က်ေနာ္ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့… ႀကိဳက္တယ္ အဲလို မလိမ္တာကိုေပါ့… တေျဖးေျဖး ျဖတ္ဖို႔ ဂတိေတြေတာင္းၿပီး ေက်နပ္အားရမွ မ်က္လံုးမွိတ္ဆိုၿပီး အကႌ်ေကာ္လံမွာ ခ်စ္တယ္လို႔ ေရးေပးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပၽာ္ၿပီေပါ့…
သူက က်ေနာ့္ကို ေမးတယ္… သူ႔ကို ဘာလို႔ လမင္းလို႔ ေခၚတာလည္းဟင္ဆိုေတာ့ လမင္းရဲ႕ နာမည္က ေသာ္တာပါေတာ့ ေသာ္တာက လမင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရတာေပါ့ ဆိုေတာ့ သူက က်ေနာ့္ကို လမင္းအနားမွာ အၿမဲေနမယ့္ ၾကယ္ေလးေပါ့တဲ့…
ဒီလိုနဲ႔ပဲ လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ေလးဆိုတဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ဘယ္အခ်ိန္မွာ က်လာမယ့္ ကံၾကမၼာကို မျမင္ႏိုင္ပဲ ေရႊတဂံု၊ ဆူးေလ၊ ရုပ္ရွင္ရံု၊ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္၊ ျမကၽြန္းသာ၊ တညင္ေက်ာက္တန္း ေရလည္ဘုရား ပိတ္ရက္တိုင္း ေႁခရာထပ္ခဲ့တာေပါ့… ႀကိဳက္ေခါက္ဘုရားကိုေတာ့ ေ၀းရမွာစိုးလို႔ ၀င္ကို မဖူးျဖစ္ဘူး…
ညဘက္ဆိုလည္း သူတို႔စက္႐ံုက OT ရွိတယ္လို႔ ညာေျပာၿပီး လမ္းထိပ္ အေအးဆိုင္မွာ စကားေျပာ၊ တခါတေလ အိမ္မွာ အလွဴရွိတယ္လို႔ ညာၿပီး အျပင္မွာ တညလံုးေတြ႔… မကုန္နိုင္တဲ့ စကားေတြ မ၀ႏိုင္တဲ့ ပင္လယ္ေရကို ေသာက္သံုးမိခဲ့ၾကတယ္…
ဒီလိုပံုနဲ႔ အၿမဲခ်ိန္းေတြ႔ ေနရတာ အားမရျပန္ဘူး… ခ်စ္ေတာ့လည္း မ်က္စိေအာက္ကကို အေပ်ာက္ မခံခ်င္ဘူး… သူကလည္း ကိုယ့္လိုပါပဲ… တေန႔ တေခါက္ေလာက္မွ သူ႔ဆီမလာရင္ စာတတန္ ေပတတန္နဲ႔… တခါတေလ အေရာင္းအ၀ယ္ ေကာင္းရင္ စရံေငြကို ကိုယ္ကဦးေပးမွ ကိုယ့္ဆီ ေရာင္းၾကတာဆိုေတာ့ ေနာက္က်တတ္တယ္… တရက္ေလာက္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ ပါဘူးဆိုရင္ ေရႊစိတ္ေတာ္ကၫိႈးၿပီ…
အဲေတာ့ က်ေနာ္က ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ့ လုပ္ရျပန္ “စိတ္မေကာက္ တတ္ပဲနဲ႔ ဘာလို႔ စိတ္ေကာက္တာလည္း လမင္းရယ္… စိတ္ေကာက္တာကိုက နမ္းခ်င္စရာ” ဆိုၿပီး စြတ္ခနဲ နမ္းလိုက္ရင္ အၿပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ေျပလည္သြားတဲ့ ရက္ေတြကလည္းမ်ား…
ဒီလိုနဲ႔ တေန႔မွာ သူနဲ႔က်ေနာ္ ခြဲရဖို႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာေရာေလ… သူ႔အေဖ ေနမေကာင္းလို႔ နယ္ခဏ ျပန္ရမယ္တဲ့… ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ က်ေနာ္ မခြဲႏိုင္ဘူး… သူလည္း မခြဲႏိုင္ဘူး… ျပန္မယ္ဆိုၿပီး တရက္အျပင္မွာ အလြမ္းသယ္ လိုက္ေသးတယ္… မျဖစ္ပါဘူး အေဖဆိုလည္း ျပန္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေပးၿပီး အငိုမ်က္လံုး ေႏွးေကြးတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ပထမဦးဆံုးအခ်ိန္ သူခြဲသြားတာ တစ္လတိတိ…
က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ တႏွစ္ေလာက္ကိုၾကာတယ္… မျပန္လာခင္ ၾကားရက္ေတြလည္း ဖုန္းဆက္ေသးတယ္… သူ႔အစ္ကို သိသြားတယ္.. မင္းက ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးလာခိုက္မွာ က်ေနာ္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္း မသိလို႔ တိတ္ေနေတာ့ ႐ုပ္႐ုပ္ ႐ုပ္႐ုပ္မလုပ္နဲ႔ တဲ့ေလ…
သူနဲ႔ က်ေနာ္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္တဲ့ေန႔ ဧၿပီလ ငါးရက္ေန႔မွာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ကိုလုပ္ စိတ္ႏွလံုးကို ျဖဴစင္ေအာင္ထား ဒီေန႔တေန႔ လိမ္မေျပာပဲ ေနၾကမယ္ အေသးအဖြဲ႔ ကအစဆိုၿပီး… မထင္မွတ္ပဲ သူ႔ကိုက်ေနာ္ ေမးမိတယ္ “လမင္းျပန္သြားတုန္းက ၾကယ္ေလး ဖုန္းဆက္တာ အစ္ကိုႀကီး လာကိုင္တယ္ ႐ုပ္႐ုပ္ ႐ုပ္႐ုပ္မလုပ္နဲ႔လို႔ ၾကယ္ေလးကို ႀကိမ္းသြားတယ္ အဲဒါ ဘာႁဖစ္လို႔လဲ” ဆိုေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ မေကာင္းစြာနဲ႔ ၾကယ္ေလးကို မေျပာပဲထားတဲ့ ကိစၥ ခုေတာ့ ေျပာေတာ့မယ္ဆိုၿပီး “နယ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ အခိုက္မွာ သတိရတိုင္း စာအုပ္ထဲမွာ ၾကယ္ေလးကို လြမ္းတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးတာ ကိုႀကီးသိသြားတယ္…
နင္ အလုပ္သြားလုပ္တာလား ရည္းစား သြားထားတာလား… နင္ဒီကျပန္ရင္ အဲဒီေကာင္ကို အဆက္အသြယ္ မလုပ္ရဘူးဆိုတဲ့ ကတိကို ေတာင္းတယ္… လမင္းလည္း ၾကယ္ေလးနဲ႔ ေ၀းမွာစိုးလို႔ ကတိေပးခဲ့တယ္… အေဖ့က်န္းမာေရး စိတ္ခ်ရရင္ ကိုႀကီးလိုက္ခဲ့မယ္တဲ့… ၾကယ္ေလးသာ မိန္းကေလးဆိုတာ သိသြားခဲ့ရင္ ေပးေတာင္ ျပန္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ေအာ္..ငါလည္း အမ်ိဳးသားေတြလို ထားႏိုင္ပါတယ္… ထားႏိုင္စြမ္းလည္း ရွိပါတယ္… တခုေတာ့ရွိတယ္ ကေလးရဖို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့…
ခ်စ္သူႏွစ္ဦး အတူေနဖို႔ဆိုတာ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးပဲ သဘာ၀က်တယ္လို႔ လူေတြက သတ္မွတ္ေနၾကပါလား… ငါ့ အစြမ္းဘယ္ေလာက္ ရွိတယ္ဆိုတာ ျပရတာေပါ့ေလလို႔ စိတ္ထဲႀကံဳး၀ါးရင္း က်ေနာ္ေလးနက္စြာ စကားတခြန္း ေျပာလိုက္တယ္… “ လမင္း ၾကယ္ေလးကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ” “ၾကယ္ေလးခ်စ္တာထက္ မပိုရင္ေတာင္ မေလွ်ာ့ဘူး” “ဒါဆို ၾကယ္ေလးနဲ႔ မခြဲေၾကး ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး အတူေနရဲလား”
“ေနရဲပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ငယ္ေသးတယ္ ၾကယ္ေလးရဲ႕ လမင္း အတူမေနရဲလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္… ၾကယ္ေလးကိုခ်စ္ဖို႔ စက္ရံုက လူေတြက လမင္းကို ဘူမ လို႔ ေခၚတာလည္း ခံခဲ့ရတယ္… စေလာင္းဖံုး ႀကိဳက္တဲ့ မမ လို႔လည္း ရယ္တာ ခနဲ႔တာ ေလွာင္တာေတြကို ခံခဲ့ရတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ေယာကၤ်ားရွားလားတဲ့ အဲဒါေတြကို လမင္း ဂရုမစိုက္ခဲ့တာ ၾကယ္ေလးကို အရမ္းခ်စ္လို႔ပဲ… အခုဟာက ခ်က္ခ်င္းႀကီး ၾကယ္ေလး မိသားစုကေရာ လက္ခံမယ္တဲ့လား”
ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲ အဲဒီေနရာမွာ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးဆို ခိုးေျပးၾကၿပီ… အသက္လည္းျပည့္ တရားလည္း၀င္တယ္ ဥပေဒကလည္း အသိအမွတ္ ျပဳထားတယ္ေလ… က်ေနာ္တို႔က ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေျခရာေဖ်ာက္မွ ရမယ္… အဲလို ေဖ်ာက္မယ္ဆိုလည္း မိဘ ေမာင္ဘြားေတြကို တခါတည္း အၿပီးခြဲခြာသြားရမွာ… သူလည္း က်ေနာ့္ တမ်က္ႏွာနဲ႔ ဆိုေတာ့ စၪ္းစားမွာေပါ့ေလ ဆိုၿပီး သက္ျပင္းကို ရွည္ရွည္ခ်ၿပီး ရင္ထဲ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ျပန္ခဲ့ၾကရတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္တြင္းမွာ မိုးမျမင္ ေလမျမင္ ေပ်ာ္ခဲ့ရတာ သႀကၤန္ရက္ေလး ကုန္ဆံုးမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္တယ္… ခါတိုင္းလို ေတြ႔ဖို႔ သိပ္မလြယ္ေတာ့ဘူး… အလုပ္ပိတ္ရက္လည္း အျပင္မထြက္ ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ ဂြမ္းႃပီးေပါ့…
အလုပ္ဆင္းရတဲ့ တရက္မွာ ပူဆာလြန္းလို႔ တရက္ခြင့္ယူၿပီး လိုက္လည္လိုက္မိၾကတယ္… ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူအေဒၚနဲ႔ တည့္တည့္ တိုးပါေလေရာ… မျမင္ေအာင္ ပုန္းေနေပမယ့္ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္သြားတယ္… အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အလူးအလဲ အဆူခံရတယ္… ေနာက္ပိုင္း မေတြ႔ရသေလာက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္နဲ႔ ေျခာက္လ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔မွာ သူ႔အစ္ကိုက ဓါတ္ပံုတပံုကို ကိုင္ၿပီး ဒါ မင္းဓါတ္ပံု မွတ္လားဆိုၿပီး က်ေနာ္ထိုင္ေနတဲ့ က်ားႀကီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲ ၀င္လာၿပီး ေမးေတာ့ “ဟုတ္ပါတယ္ ဒါက်ေနာ့္ ဓါတ္ပံုပါ” “ဒါဆို ငါ့ညီမနဲ႔ ႀကိဳက္တာ မင္းေပါ့” “ဟုတ္ကဲ့ပါ” “ငါတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ.. ဒို႔မ်ိဳးဆက္ေတာ့ လိုခၽင္တယ္.. မင္းမွာ အဲဒီ စြမ္းရည္ရွိလား”
က်ေနာ္တိတ္လ်က္ “ငါေမးေနတယ္ေလးကြာ မင္းဘယ္ေျဖႏိုင္မလဲ မင္းကေယာကၤ်ားမွ မဟုတ္တာ ဒီမွာေဟ့ မင္းနဲ႔ သေဘာတူမဲ့အစား ေခြးကို အၿမီးျဖတ္ၿပီး ေပးစားလိုက္မယ္ သိလား” က်ေနာ္ တခြန္းေတာ့ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္ “အကိုက ေခြးမ်ိဳးဆက္ကို လိုခ်င္ရင္ ေပးစားလိုက္ေပါ့”
သူ စိတ္ေတြ တအားတိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ထိုးဖို႔ရြယ္တယ္… အဲေတာ့ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြက ထိရဲရင္ ထိၾကည့္လိုက္ သူလည္းလူပဲ အဲေလာက္ေျပာရင္ ေတာ္ေရာ့ေပါ့ ဆိုေတာ့မွ “ မင္းငါ့အေၾကာင္း သိေစရမယ္ ေစာင့္ႂကည့္” ဆိုၿပီး ျပန္သြားေလရဲ႕…
က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ခ်စ္သူကို တခုခုလုပ္မွာစိုးလို႔ သူတို႔ တိုက္ေရွ႕မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္… အျမင့္ႀကီးမွာဆိုေတာ့ ၀ူး၀ါးအသံပဲ ၾကားရတယ္… ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ သူအလုပ္လာ မဆင္းေတာ့ဘူး ဂြမ္းၿပီးရင္း ဂြမ္းေနတဲ့ က်ေနာ့္ အျဖစ္ပါလားေနာ္… စိတ္ညစ္လို႔ ေလလြင့္ေနတာ… ဘာသတင္းမွကို မၾကားရဘူး…
လစာထုတ္တဲ့ ရက္မွာေတာ့ သူ႔လစာကို လာထုတ္မွာပဲလို႔ ေစာင့္ေနတုန္း လွစ္ခနဲ႔ဆို သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္တယ္… ေဘးမွာလည္း သက္ေတာ္ေစာင့္ အကိုႀကီးက ပါလာေတာ့ က်ေနာ္ အၾကပ္ရိုက္ေနတုန္း စက္ရံုအေပၚထပ္က ညီမေလးက က်ေနာ့္ကို ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေခ်ာင္းေနလည္း မသိဘူး… အေနာက္ဖက္ကို လက္ျပၿပီး သြားခိုင္းတယ္… က်ေနာ္လည္း အေနာက္ဘက္ကို လစ္ေတာ့တာပဲ…
စက္ရံုရဲ႕ အေနာက္ေပါက္မွာ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ၿပီး သူေရာက္လာတယ္… မ်က္ႏွာမွာ ဒဏ္ရာနဲ႔ ညိဳလို႔… က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ… သူနဲ႔က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး ဆယ္မိနစ္ေလးပဲ ေတြ႔လိုက္တယ္… သူေျပာသြားတဲ့ စကားတခြန္းရွိတယ္… ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ လင္းသေရြ႕ လမင္းရွိေနသေရြ႕ ၾကယ္ေလးနဲ႔ လမင္းတို႔ရဲ႕ အခ်စ္က ရွင္သန္ေနမယ္ဆိုတာ ၾကယ္ေလး မေမ့နဲ႔တဲ့…
ဘာေၾကာင့္ လူေတြက က်ေနာ့ ခံစားမႈကို အသိအမွတ္ မျပဳတာလဲ… ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္ျခင္းကို အေလးအနက္ မထားၾကတာလဲ… ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္ျခင္းကို မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတာလဲ…
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း လူထဲက လူပါပဲ… ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးရွိပါတယ္… မ်ိဳးဆက္ မပြားႏိုင္ေပမယ့္… ဘ၀အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္… စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္… က်ေနာ့္ကို လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အဖိႏွိပ္ခံ လူရာမသြင္းခ်င္ ေနၾကတာက လူေတြက သက္သက္ ခြဲျခားထားတာပါ… လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ေျပာခ်င္ပါတယ္… က်ေနာ္တို႔လို လူတိုင္းမွာ ခံစားခ်က္ရွိတယ္ ဆိုတာပဲ…
က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ခ်စ္မိတဲ့ သူတိုင္းဟာ သူတို႔မွာလည္း သံေယာဇဥ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာေစခ်င္တယ္… တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်စ္ရမယ္ဆိုတာ မသတ္မွတ္ ထားပါဘူး… အားလံုးခြင့္လႊတ္ နားလည္တဲ့စိတ္နဲ႔မ်ား ကိုယ္ခ်င္းစာနာတဲ့ စိတ္ေလးေတြ ရွိၾကမယ္ ဆိုရင္ လမင္းကို ၾကယ္ေလးေလ ယေန႔ထိ ျပန္လာႏိုးႏိုး ဆံုဆည္းႏိုးႏိုးနဲ႔ ေ၀ဒနာေတြ မ်ားစြာနဲ႔ ေစာင့္ေနရမွာ မဟုတ္ဘူး… ဘ၀မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းတိုင္ကို ရိုက္ခ်ိဳးခံရသူေတြ လိုအင္ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း…
ၾကက္တူေရြး
July/8/2010
| Comments |
|
|
||||||||
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."
| < Prev | Next > |
|---|
Welcome Boy Homo created this network with SocialGO.